Μητρ. Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης, Ομολογία της Ορθοδόξου Πίστεως

«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 10,32)

«Ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων» (Μᾶρκ. 8,38)

Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν (Μᾶρκ. 8,34 – 9,1)

ΣΤΙΣ 14 Σεπτεμβρίου, ἀγαπητοί μου, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑώρτασε τὴν Ὕψωσι τοῦ τι­μίου Σταυροῦ. Ἡ σημερινὴ Κυριακὴ λέγεται «Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν» καὶ ἔχει τὰ μεθέορτα τῆς μεγάλης αὐτῆς ἑορτῆς. Ὅλα σήμερα εἶνε σχετικὰ μὲ τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου.
Ἀκούσατε τὸ εὐαγγέλιο. Τί μᾶς λέει; Ὁ Κύριος τονίζει τρία πράγματα. Τὸ πρῶτο εἶνε ἡ ἐ­λευθερία, ὅτι ὁ ἄν­θρωπος εἶνε ἐλεύθερος νὰ διαλέξῃ τὸ δρόμο του. Τὸ δεύτερο εἶνε ἡ ἀξία τῆς ψυχῆς, ὅτι δὲν ὑ­πάρχει στὸν κόσμο τίποτα πολυτιμότερο ἀπὸ τὴν ψυχή μας. Καὶ τὸ τρί­το εἶνε ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως, ὅτι ὅσοι πιστεύ­ουν στὸ Χριστό, παραδέχονται δηλαδὴ ὅτι δὲν εἶνε ἁπλῶς ἕνας ἄνθρωπος, ἕ­νας φιλόσοφος ἢ κοινωνικὸς ἐπαναστάτης ἢ ἡγέτης, ἀλλὰ εἶνε ὁ Θεός, αὐτοὶ πρέπει νὰ εἶνε τολμη­ροὶ καὶ θαρρα­λέοι καὶ ἔχουν χρέος νὰ κηρύττουν παντοῦ τὴν πίστι τους. Μὲ ὁ­μολογεῖς; λέει ὁ Χριστός· θὰ σὲ ὁμολογήσω κ᾽ ἐγὼ ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων. Μὲ ἀρνεῖσαι; θὰ σὲ ἀρ­νη­θῶ κ᾽ ἐγώ. Ἡ ὁ­μολογία τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως εἶνε ἱερὸ καθῆκον κάθε Χριστιανοῦ.

* * *

Γεννᾶται τώρα τὸ ἐρώτημα· πῶς, μὲ ποιό τρόπο, νὰ ὁμολογοῦμε τὸ Χριστό; Μπορεῖ, ἀ­γαπητοί μου, καὶ ὁ πιὸ ἁπλὸς Χριστι­ανὸς νὰ ὁμολογῇ τὸ Χριστό. Πῶς;
Πρῶτα – πρῶτα μὲ τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Μόλις κάνῃς τὸ σταυρό σου, ἀμέσως φανερώ­νεις τί πιστεύεις, ξεχωρίζεις ἀπ᾽ ὅλες τὶς θρη­σκεῖες καὶ ἰδεολογίες τοῦ κόσμου. Γιατὶ ἔ­χουν κι αὐ­τὲς τὰ σύμβολά τους· οἱ ἑβραῖοι ἔ­χουν τὸ ἄ­στρο τοῦ Δαυῒδ καὶ τὴν ἑπτάφωτη λυχνία, οἱ μασόνοι τὸ τρίγωνο ἢ τὶς τρεῖς τελεῖ­ες, οἱ μαρξισταὶ τὸ σφυροδρέπανο ἢ τὴν ὑψωμένη γροθιά, οἱ μωαμεθανοὶ τὸ μισοφέγγαρο. Κ᾽ ἐ­μεῖς τὰ παιδιὰ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ βαπτισθήκαμε στὴν ἱερὰ κολυμβήθρα, ἔχουμε ση­μεῖο καὶ σύμβολο ὑπέρτερο ἀπὸ κάθε ἄλλο τὸν τίμιο σταυρό. Μόλις κάνῃς τὸ σταυρό σου, ὁ­μολογεῖς ὅτι εἶσαι ὀρθόδοξος Χριστιανός.
Πρέπει ὅμως τὸ σταυρὸ νὰ τὸν κάνουμε κα­νονικά, ὄχι ὅπως μερικοὶ μον­τέρνοι καὶ συχνὰ οἱ ἐπίσημοι στὶς δοξολογίες, ποὺ νομίζεις πὼς παίζουν βιολί. Ὄχι! αὐτὸ εἶνε ἐμπαιγμός. Εἶ­σαι Χριστιανός; κάνε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ κανονικά. Ὁ δὲ κανο­νικὸς σταυρός, ὅπως τὸν δίδαξε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς καὶ οἱ ἀ­γράμ­ματες γιαγιάδες μας, εἶνε· ἑνώνουμε τὰ τρία μας δάχτυλα (οἱ φράγκοι ἔ­χουν τὰ πέντε, ἐ­μεῖς τὰ τρία), καὶ ἐννοοῦμε· Ἁγία Τριάς, ἐλέησον τὸν κόσμον! Φέρνουμε τὸ χέρι στὸ μέτωπο, καὶ ἐν­νοοῦμε· Χριστέ, ἤσουν στὰ οὐράνια, ­πά­νω ἀπ᾽ τὰ ἄστρα. Μετὰ τὸ φέρνουμε κά­τω, καὶ ἐννοοῦμε· Σ᾽ εὐχαριστοῦμε, Χριστέ, ποὺ κατέ­βηκες στὴ γῆ καὶ πῆρες σάρκα ἀπὸ τὰ ἁ­γνὰ αἵματα τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Κατόπιν φέρ­νουμε τὸ χέρι δεξιὰ στὸν ὦμο, καὶ ἐννοοῦ­με· «Μνήσθη­τί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βα­σι­λείᾳ σου» (Λουκ. 23,42). Τέλος τὸ φέρνουμε ἀ­ριστε­­ρά, καὶ ἐν­νοοῦμε· Μὴ μὲ βάλῃς στὴν κόλασι, Κύριε. Αὐτὸς εἶνε ὁ σταυρός. Ὅταν τὸν κά­νῃς κανονικά, μὲ πίστι, μὲ ἀγάπη, μὲ φόβο Θεοῦ καὶ μὲ χέρι καθαρό, κάνει θαύματα.
Τὸ 1912 ἡ πα­τρίδα μας εἶχε πόλεμο μὲ τοὺς Τούρκους. Μικρὲς ἦταν οἱ δυνάμεις μας, οὐ­σιαστικὰ εἴχαμε ἕνα καράβι, τὸν «Ἀβέρωφ», ἐνῷ ἐκεῖνοι εἶχαν ὑπεροπλία. Ἀλ­λὰ πάνω στὸ καράβι ἦταν Χριστιανοὶ λέον­τες, μὲ κυβερνή­τη τὸν ὑπέροχο Παῦλο Κουντουριώτη, τέκνο ἐν­δόξου γε­νεᾶς. Αὐτὸς εἶχε πά­νω του τίμιο ξύλο. Ἔβγαλε λοιπὸν τὸ σταυρὸ ἀπὸ τὸ στῆθος του, τὸν ἔβαλε πάνω στὴ γέφυρα τοῦ πλοίου, ἔ­κανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, καὶ μὲ τὸ ἕνα αὐτὸ καράβι «μάντρωσε» στὰ στενὰ τοῦ Ἑλλησπόν­του ὁλόκληρη τὴν τουρκικὴ ἀρμάδα.
Γι᾽ αὐτὸ μὴ ντρέπεσαι κ᾽ ἐσὺ νὰ κάνῃς τὸ σταυρό σου, εἴτε στὸ τραπέζι, εἴ­τε σὲ αὐτοκί­νη­το, ἀεροπλάνο ἢ τραῖνο. Ὁμολογεῖς ἔτσι Χριστό. Κι ὅ­ταν κλείσῃς τὰ μάτια, ἕνας σταυ­ρὸς στὸν τάφο σου θὰ δηλώνῃ ὅτι εἶσαι ὀρθόδοξος.
Πῶς ἀλλιῶς ὁμολογοῦμε τὴν πίστι μας; Μὲ τὴ γλῶσσα. Γι᾽ αὐτὸ τὴν ἔδωσε ὁ Θεός. Βρέθηκες μεταξὺ ἀπίστων; Ἄνοιξε τὸ στό­μα σου καὶ ὁ­μολόγησε τὴν πίστι στὸν Κύριο. Ἄκουσες βλαστήμια; Ὀφείλεις νὰ διαμαρτυρηθῇς, ὅπως ἂν ὕ­βριζαν τὸν πατέρα ἢ τὴ μητέρα ἢ τὴ σύζυγό σου. Μία νεαρὴ γυναίκα ἦρ­θε καὶ μοῦ ζητοῦ­σε νὰ τῆς δώσω διαζύγιο, δι­ότι στὸ καφενεῖο τοῦ χωριοῦ, ἐνώπιον τοῦ συ­ζύγου της, κάποιοι τὴν κατηγοροῦσαν κι αὐτὸς δὲν εἶπε λέξι. Ἄντρα, ποὺ δὲν ὑπερασπίζεται τὸ ὄνομά μου, δὲν τὸν θέλω! ἔλεγε. Καὶ δὲν εἶ­χε ἄδικο. Πόσο μᾶλλον ὅταν ὑβρίζωνται τὰ θεῖα;
Φταῖνε αὐτοὶ ποὺ βλαστημοῦν, ἀλλὰ φταῖ­νε κι αὐτοὶ ποὺ τοὺς ἀκοῦνε καὶ δὲ διαμαρτύρον­­ται. Ἂν εἶσαι Χριστιανός, δὲν θὰ σιωπήσῃς. Μί­λησε, συμβούλεψε, ἐπίπληξε. Τί εἶπε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς· «Ἂν κάποιος ὑβρίσῃ τὴ μάνα ἢ τὸν πατέρα μου, τὸν συγχωρῶ· ἂν βλαστημήσῃ τὸ Χριστὸ καὶ τὴν Παναγιά μου, δὲν ἔχω μάτια νὰ τὸν δῶ» (ἡμ. ἔργ. σ. 199). Τὸ ὄνομα τῆς μάνας μας, τοῦ πατέρα μας, τῶν ἀρχόντων μας εἶνε μεγά­λο καὶ ὑψηλό, καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας δὲν εἶνε; Γι᾽ αὐτὸ νὰ ὑπερασπίζεσαι τὰ ὅσια καὶ ἱερὰ ἀποστομώνοντας τοὺς βλασφήμους. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει· Ὅταν ἀκοῦς βλάσφημο, συμβούλευ­­σέ τον μία, δύο, τρεῖς φορές· κι ἂν δὲν ἀκούῃ, ἀφοῦ ἔχεις χέρι, χτύπα τον. Χέρι, ποὺ θὰ χτυπήσῃ βλάστημο, θ᾽ ἁγιάσῃ. Ξέρω ἕνα χωριὸ στὴ Θρᾴκη, ποὺ ἐνῷ προηγουμένως ὅλοι βλα­στημοῦσαν, τώρα δὲ βλαστημάει κανένας. Πῶς ἔ­γινε αὐτό; Πῆγε ἐκεῖ ἕνας πρόσφυγας ἀγράμματος ἀλλὰ μὲ πίστι βαθειὰ στὸ Θεό. Κι ὅταν κάποιος βλαστημοῦσε, πήγαινε στὸ σπίτι, τὸν συμβούλευε, ἔκλαιγε, παρακαλοῦσε, ἀπειλοῦσε. Ἔτσι, ἕνας αὐτός, ἔσβησε τὴ βλαστήμια.
Ὁμολόγησε λοιπὸν τὴν πίστι μὲ τὸ σταυρό σου καὶ μὲ τὴ γλῶσσα σου. Ὁμολόγησε ἀκόμη – πῶς; Μὲ τὰ ἔργα σου, μὲ τὴ χριστιανικὴ ζωή σου. Ὅταν ἡ ζωὴ τοῦ Χριστι­ανοῦ εἶνε σύμφωνη μὲ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὶς ἐν­­τολὲς τοῦ Θεοῦ, λάμπει καὶ ἐπιβεβαιώνει τὴν πίστι του. Ἀντιθέτως, ὅταν ἕνας λεγόμενος Χριστιανὸς δὲν ἔ­χῃ εὐσπλαχνία καὶ ἔλεος, ἁρπάζῃ καὶ κλέβῃ, δὲν σέβεται τὴν τιμὴ τοῦ ἄλλου, τρέχῃ στὰ δι­καστήρια καὶ παλαμίζῃ τὸ Εὐαγγέλιο, διαπληκτίζεται μὲ τὴ γυναῖκα του καὶ παίρνῃ διαζύγιο, δὲν πατάῃ στὴν ἐκκλησία, δὲν ἐξομολο­γῆ­ται καὶ δὲν κοινωνῇ, τότε ἡ ζωή του ἀποτελεῖ βλασφημία· δίνει ἀφορμὴ στοὺς ἄλλους νὰ κατηγοροῦν τὴ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ.
Νὰ ὁμολογοῦμε λοιπὸν τὸ Χριστὸ μὲ τὸ σταυρό, μὲ τὴ γλῶσσα, μὲ τὰ ἔργα· νὰ τὸν ὁμολο­γοῦμε τέλος ―ἐδῶ εἶνε τὸ δύσκολο― καὶ μὲ τὸ αἷμα μας. Δὲν εἶ­μαι προφήτης οὔτε υἱὸς προ­φήτου· ἁμαρτω­λὸς εἶμαι κι ἀνάξιος νὰ φιλήσω τὰ πόδια σας. Πιστεύω ὅμως στὸ Εὐαγγέλιο καὶ στὴν Ἀποκάλυψι, ποὺ λένε ὅτι ἔρχον­ται φοβερὲς ἡμέρες. Θὰ μᾶς κοσκινίσῃ ὁ Θεός. Θὰ γίνῃ διωγμὸς τρομερὸς ἐναντίον τῆς ἁγί­ας μας Ἐκκλησίας, καὶ τότε θὰ δοῦμε πόσοι θὰ εἶνε Χριστιανοί. Νὰ ὁμολογοῦμε ὄχι μόνο μὲ τὸ χέρι, μὲ τὴ γλῶσσα καὶ μὲ τὸν βίο μας· μακάρι ἀκόμα καὶ τὴ ζωή μας ν᾽ ἀξιωθοῦμε νὰ δώσουμε γιὰ τὸ Χριστό. Ὅπως εἶπε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, «Σὲ παρακαλῶ, Κύριε, ὅ­πως ἐσὺ ἔδωσες τὸ αἷμα σου γιὰ μένα, ἀξίωσέ με νὰ δώσω κ᾽ ἐγὼ τὸ αἷμα μου γιὰ σένα» (ἡμ. ἔργ. σ. …). Συνέλαβαν κάποιο Χριστιανό, ἐκεῖ ποὺ μιλοῦσε γιὰ τὸν Κύριο, καὶ τοῦ ἔκοψαν τὴ γλῶσσα. Τότε ἐκεῖνος πῆρε μὲ τὸ δάχτυλό του αἷμα ἀπὸ τὸ αἱμόφυρτο στόμα του καὶ μ᾽ αὐτὸ ἔγραψε στὸν τοῖχο· «Πιστεύω στὸ Χριστό». Τέτοια πίστι νὰ ἔχουμε κ᾽ ἐμεῖς.

* * *

Ἀγαπητοί μου, τελείωσα. Οἱ πρόγονοί μας, τετρακόσα χρόνια κάτω ἀ­πὸ τοὺς Τούρκους, κράτησαν τὴν πίστι τους καὶ πολλοὶ μαρτύρησαν ὁμολογώντας τὸ Χριστό. Ἐμεῖς, ποὺ ζοῦμε σήμερα, νὰ προσέξουμε πολύ. Νὰ κρατήσου­με τὴν πίστι τῶν πατέρων μας. Μὴ γινώμαστε κρυπτοχριστιανοί. Τί λέει τὸ Εὐαγγέλιο; «Ὅ­ποιος μὲ ὁμολογήσῃ, θὰ τὸν ὁμολογήσω· ὅ­ποιος μ᾽ ἀρνηθῇ, θὰ τὸν ἀρνηθῶ».
Ἡ Ὀρθοδο­ξία δὲ θέλει κρυπτοχριστιανούς· θέλει ὁμολογία, ὄχι κρυφτούλι σὰν τὰ μικρὰ παιδιά. Θαρραλέοι καὶ τολμηροί, νὰ ὁμολογοῦ­με παντοῦ τὴν Ὀρθόδοξο πίστι. Κι ἂν ἔρθουν ἡ­­μέ­ρες σκληρές, διωγμοῦ καὶ αἵματος καὶ μαρτυ­ρίου, νὰ μείνουμε ἀφωσιωμένοι στὸ Χριστό. Κι ἂν ὅλοι γονατίσουν στὸ διάβο­λο, ἐ­σὺ νὰ μὴ γονατίσῃς. Καὶ ἕνας νὰ μείνῃς, μὴ ὑποστεί­λῃς τὴ σημαία, ἀλλὰ νὰ λές· Πιστεύω, Κύριε.
Δὲ θὰ νικήσῃ ὁ σατανᾶς. Θὰ νικήσῃ ὁ Χριστός· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερ­υψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Τριάδος Πτολεμαΐδος τὴν 21-9-1980.

ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

»Τρεχουν» να σβησουν την »φωτια» στο εκκλησιαστικο ζητημα Αμερικης (ΗΠΑ)

Μετά την δήλωση του ευεργέτη της Εκκλησίας και Ιδρυμάτων της Ομογένειας, επιχειρηματία Στάθη Βαλιώτη, στην τελετή αποφοίτησης της Θεολογικής Σχολής Βοστώνης (19 Μαίου ’18), το οικουμ. Πατριαρχείο, μέσω του άτυπου και διαπλεκόμενου »αρχιεπίσκοπου» στις ΗΠΑ, »φάδερ ‘Αλεξ» (Καρλούτσου), γνωστού και ως »εισπράκτορα του Βαρθολομαίου», προσπαθεί να »σβήσει την φωτιά», επιστρατεύοντας δήθεν »επώνυμους», με τους οποίους η Ομογένεια γελά... (ΔΙΑΒΑΣΤΕ)

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ ΤΗΝ ΑΡΠΑΓΗ ΤΟΥ ΑΠΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΟΥΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΟΥΤΕ ΟΡΘΟΔΟΞΟ

Ἀπόσπασμα βιβλίου Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου, σελ. 10-14
«ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΙΣ, Νάρκη στὴ διοίκησι τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας & στὸν Ἀπόδημο Ἑλληνισμό, τὴν πυροδοτεῖ ὁ πατριάρχης

• Ὁ οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ πανθρησκεία βρῆκαν στέγη μέσα στὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ διοχέτευαν τὰ αἱρετικὰ μηνύματά τους σὲ κάθε γωνία τῆς Ὀρθόδοξης Ἑλληνικῆς γῆς. Ὁ ἀπόδημος Ἑλληνισμὸς βρέθηκε ἐγκλωβισμένος.
• Οἱ καταγγελίες του γενναίου μητροπολίτου ὰφοροῦσαν τον μασόνο πατριάρχη Ὰθηναγόρα, ὰλλα σήμερα βλέπουμε ότι οἱ καταγγελίες αυτές έχουν απόλυτη ὲφαρμογή και στον τωρινό πατριάρχη Βαρθολομαῖο!!!

ΕΘΝΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ ΑΠΑΙΤΟΥΝ

Νὰ παύσῃ ἡ ἐξάρτησι τοῦ ἀποδήμου ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΞΗΣ ΛΟΓΟΥΣ·

1) Ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης δὲν μιλᾷ τὴν γλῶσσα τῆς ἀληθείας καὶ δὲν συγκινεῖ τὶς καρδιὲς τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων (*).

• Οἱ ἄξιοι πατριάρχαι ὡμολογοῦσαν τὴν Ἑλληνικὴ καταγωγή τους καὶ ὑπερασπίζονταν τὰ δικαιώματα τοῦ ποιμνίου τους. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὅπως εἶνε σήμερα, δὲν μπορεῖ δυστυχῶς νὰ λαλήσῃ τὴν φωνὴ ἐκείνη, ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ συγκινήσῃ τὶς καρδιὲς τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Οἱ ἐπὶ σειρὰ αἰώνων σκληρῆς δουλείας ἀοίδιμοι Πατριάρχαι, ὅσες φορὲς ἐνεφανίζοντο ἐνώπιον τῶν πλέον ἀπολυταρχικῶν Σουλτάνων, εἶχαν τὸ θάρρος νὰ λέγουν˙ «Εἴμεθα Ἕλληνες στὴν καταγωγὴ καὶ ὡς πνευματικοὶ αὐτῶν ἀρχηγοὶ ὑποστηρίζομε τὰ ὑπὸ τῆς ἐξουσίας καταπατούμενα δίκαιά των. Ὑπεραμυνόμεθα αὐτῶν μέχρι θανάτου…». Ἔτσι μιλοῦσαν ἐνώπιον τῶν Σουλτάνων οἱ ἄξιοι Πατριάρχαι.

2) Ὁ σημερινὸς πατριάρχης, ἂν καὶ Ἕλληνας, εὐκαίρως ἀκαίρως ἀκούγεται νὰ λέῃ, ὅτι εἶναι Τοῦρκος!

• Τὸ νὰ ὁμολογῇ κάποιος τὴν ἐθνική του καταγωγὴ δὲν ἀποτελεῖ ἔγκλημα, ἀφοῦ καὶ αὐτὸς ὁ κορυφαῖος Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος, ὁ ὁποῖος διεκήρυττε, ὅτι «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ˙ πάντες γὰρ ὑμεῖς εἶς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3, 28), δὲν ἀρνεῖτο τὴν προγονική του καταγωγή, ἀλλʼ ἐνώπιον ἀρχόντων διεκήρυττε «ἀνὴρ Ἰουδαῖος εἰμι» (Πράξ. 21, 39 καὶ 22, 3).
• Ἀλλʼ ὁ σημερινὸς Πατριάρχης, ἄν καὶ κατάγεται ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἄν καὶ ἐγεννήθη ἐπὶ τῆς ἑλληνικωτάτης χώρας, τῆς Ἠπείρου, ἐν τούτοις ὑπὸ τὴν φοβία τῶν Τούρκων ἐπισήμων καὶ ἀνεπισήμων, ἀλλὰ καὶ Ἑλλήνων ἀκόμη, εὐκαίρως-ἀκαίρως, ἀκούεται νὰ λέγῃ «εἶμαι Τοῦρκος», ἐκθειάζει τὸ μεγαλεῖο τῆς «μεγάλης πατρίδος, τῆς Τουρκίας» καὶ ἔχει ἀνεβάσει εἰς τὴν αἴθουσα τοῦ Πατριαρχείου μεγάλη φωτογραφία τοῦ Κεμάλ, ὁ ὁποῖος ὁσονδήποτε «μέγας» καὶ ἄν θεωρῆται ἀπὸ τοὺς ὁμοεθνεῖς του, δὲν παύει νὰ εἶνε ὁ δήμιος καὶ ἐξολοθρευτὴς ἑκατομμυρίων Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων(*). Ποιά ἡ ἀνάγκη τῆς ἀναρτήσεως τῆς φωτογραφίας τοῦ Κεμάλ, τὴν στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία σὲ πολλὰ σπίτια καὶ μέγαρα Τούρκων δὲν ὑπάρχει; Ἀλλʼ ὁ Ἀθηναγόρας καὶ τοὺς Τούρκους ἀκόμη ὑπερβάλλει σὲ ἐπαίνους καὶ κολακεῖες, ἡ δὲ ὑπερβολὴ αὐτή, ὅπως παρατηρήθηκε καὶ ἀπὸ ἄλλους, δὲν ἐπιτυγχάνει τὸν ἐπιδιωκόμενο σκοπὸ, ἀλλὰ μᾶλλον προκαλεῖ τὴν δυσπιστία τῶν Τούρκων γιὰ τὴν εἰλικρίνεια τῶν αἰσθημάτων του. Οἱ Τοῦρκοι θὰ ἐκτιμοῦσαν καλύτερα τὸν Πατριάρχη, ὅταν θὰ μιλοῦσε σ’ αὐτοὺς ὄχι μὲ γλῶσσα Εὐρωπαίου διπλωμάτη, ἀλλὰ μὲ τὴ γλῶσσα ἑνὸς Παύλου ἀποστόλου.

3) Ὁ πατριάρχης κόλακας καὶ ὑμνητὴς τῆς Τουρκίας!

• Ὁ Πατριάρχης παντοῦ καὶ πάντα κολακεύει τοὺς πολιτικοὺς ἄρχοντας τῆς Τουρκίας καὶ ψάλλει τὸ μεγαλεῖο «τῆς μεγάλης πατρίδος, τῆς Τουρκίας», περὶ δὲ τῆς Ἑλλάδος εἶνε ἰχθύος ἀφωνότερος.
  Ἐὰν τώρα ὑποτεθῇ, ὅτι ὁ νῦν Πατριάρχης παίρνει ἄδεια ἀπὸ τὴν Τουρκικὴ κυβέρνησι καὶ βγαίνῃ ἀπὸ τὴν Κων/πολι καὶ ἐπισκέπτεται τὶς ἀκμάζουσες ἑλληνικὲς Κοινότητες τῆς Ἀμερικῆς καὶ Αὐστραλίας καὶ λειτουργεῖ στοὺς ναούς των, περιμένετε μὲ τοὺς λόγους του νὰ θερμάνῃ τὶς καρδιὲς τῶν ἀποδήμων Ἑλλήνων καὶ νὰ τονίσῃ τὶς ὑποχρεώσεις, τὶς ὁποῖες ἔχουν ἀπέναντι τῆς ἰδιαιτέρας των Πατρίδος, καὶ νὰ ἐλέγξῃ καὶ στηλιτεύσῃ τὶς ἀδικίες καὶ τὰ ἐγκλήματα τὰ ὁποῖα διέπραξαν ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος οἱ κακοί τους γείτονες, οἱ ὁποῖοι καὶ τοὺς τάφους τῶν Πατριαρχῶν ἀνέσκαψαν καὶ τὰ ὅσια καὶ ἱερὰ ἐβεβήλωσαν; Νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι ὑπὲρ τῆς ταλαιπώρου καὶ ἀδικημένης μας πατρίδος καμμία φωνὴ δὲν θὰ ἀκουόταν ἐκ τῶν πατριαρχικῶν χειλέων. Ὁ Πατριάρχης θὰ περιώδευε ὡς ἀντιπρόσωπος τῆς «μεγάλης πατρίδος, τῆς Τουρκίας».

4) Οἱ ἐπίσκοποι, ποὺ ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, δὲν θερμαίνουν τὸ πατριωτικὸ συναίσθημα τῶν Ἑλλήνων

• Ἀλλὰ καὶ ὁ ἐν Ἀμερικῇ ὑπὸ τοῦ Ἀθηναγόρα διωρισθεὶς Ἀρχιεπίσκοπος Ἰάκωβος, Τοῦρκος καὶ αὐτὸς ὑπήκοος, ἀποβλέπει μία τῶν ἡμερῶν νὰ διαδεχθῇ τὸν Ἀθηναγόρα εἰς τὸν πατριαρχικὸ θρόνο, πολὺ προσέχει ἀπὸ ἄκρα εὐγενεία νὰ μὴ θίξῃ τὴ ἀγαπητή του πατρίδα Τουρκία καὶ ὅταν ἀκόμη αὐτὴ ἀδικῇ κατάφορα τὴν μικρή μας πατρίδα τὴν Ἑλλάδα. Πῶς θὰ τολμήσῃ νὰ ὁμιλήσῃ εὐθαρσῶς ἐνώπιον τοῦ κοινοῦ, ὅταν γνωρίζῃ, ὅτι οἱ πολυάριθμοι πράκτορες τῆς Τουρκίας στὴν Ἀμερικὴ θὰ σπεύσουν ἐκείνη την στιγμή, νὰ ἐνημερώσουν τὴν Τουρκικὴ κυβέρνησι, ὁποία καὶ θὰ χαρακτηρίση αὐτὸν ὡς ἀνεπιθύμητον;
  …Ἐφʼ ὅσον λοιπὸν στὸν Ἰάκωβο καὶ καὶ σὲ κάθε ἄλλον ἐπίσκοπο τοῦ ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ, Εὐρώπης, Ἀμερικῆς καὶ Αὐστραλίας, βόσκει ἡ φιλοδοξία νὰ γίνουν Οἰκουμενικοὶ Πατριάρχαι, θὰ καταπίνουν τὴν γλῶσσα των, θὰ καταπνίγουν τὰ αἰσθήματά των καὶ θὰ πλειοδοτοῦν εἰς ἐπαίνους καὶ κολακεῖες καὶ αὐτῶν ἀκόμη τῶν Τούρκων, προκειμένου νὰ καταλάβουν τὸν ἐπίφθονο θρόνο. Καὶ ἐρωτοῦμε˙
  Μὲ τέτοιους ἀρχιεπισκόπους καὶ ἐπισκόπους τοῦ ἀποδήμου Ἑλληνισμοῦ, μὲ ἐξάρτησι ἐκ Κων/πόλεως, εἶνε δυνατὸν νὰ θερμανθῇ τὸ πατριωτικὸ συναίσθημα τῶν Ἑλλήνων;

Ὁ ἐθνισμὸς καὶ ὁ διεθνισμός, μποροῦν ἁρμονικὰ νὰ συνυπάρχουν στὴν καρδία τοῦ πιστοῦ. Ἡ οἰκουμενικότητα δὲν ἀποξενώνει ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ καταγωγή.

Ἀκούω ἐκ τῶν κύκλων τοῦ Φαναρίου ἀντίρρησι: «Αὐτὰ ξέρετε νὰ λέτε σεῖς οἱ ἐθνικόφρονες, τὰ ἀγύριστα κεφάλια, ποὺ καμμία συμφορὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους δὲν σᾶς συνέτισε, ἀλλʼ ἐπιμένετε τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κων/πόλεως νὰ ἐξυπηρετῇ τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα τῆς Ἑλλάδος. Τὸ Πατριαρχεῖον, πρέπει νὰ τὸ ἐννοήσετε, τὸ Πατριαρχεῖο εἶνε Οἰκουμενικὸ καὶ ὡς Οἰκουμενικὸ πρέπει νʼ ἀγκαλιάσῃ ὅλο τὸν κόσμο…»(*). Πρὸς τοὺς κυρίους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ ρίψουν σ’ ἐμᾶς τὴν κατηγορία τοῦ σωβινιστοῦ καὶ νὰ παρουσιάσουν τοὺς ἑαυτούς των ὡς μόνους σκεπτομένους χριστιανικῶς στὸν σύγχρονο κόσμο, ἔχομε συντόμως νʼ ἀπαντήσωμε τὰ ἐξῆς:
Κύριοι! Περισσότερο ἀπὸ ἐσᾶς ἐμεῖς θέλομε ἡ Ἐκκλησία νὰ βρίσκεται ὑπεράνω φυλετικῶν καὶ ἐθνικῶν φραγμῶν καὶ ὡς φιλόστοργος μητέρα νὰ ἀγαπᾷ ὅλα τὰ τέκνα της. Ἀλλὰ μεταξὺ ὑμῶν καὶ ἡμῶν ὑπάρχει μία διαφορὰ καὶ ἡ διαφορὰ αὐτὴ εἶνε ἡ ἑξῆς: Σεῖς μὲν ἀπὸ δειλία καὶ ἀνθρωπαρέσκεια, γιὰ νὰ μὴ πῶ κάτι χειρότερο, ἀποφεύγετε νὰ ὁμολογήσετε, ὅτι εἶσθε Ἕλληνες καὶ νὰ ὑποστηρίξετε δυναμικὰ τὰ δίκαια τοῦ ἀδικημένου τούτου Ἔθνους, καὶ ἀκολούθως δικαιολογούμενοι προβάλλετε ὡς προκάλυμμα τῆς δειλίας σας τὸν διορθόδοξο καὶ διεθνῆ χαρακτῆρα τοῦ Πατριαρχείου, ἡμεῖς δέ, χωρὶς νὰ ἀρνούμεθα τὴν Οἰκουμενικότητα τῆς Ἐκκλησίας μας, χωρὶς νὰ μισοῦμε καὶ νὰ ἀποστρεφώμεθα κανένα Ἔθνος καὶ ὑπὲρ αὐτῶν ἀκόμη τῶν διωκτῶν καὶ τῶν δημίων μας προσευχόμενοι, κατὰ τὴν Κυριακὴ ἐντολή, δὲν καταργοῦμε ὅμως τὴν πρὸς τὴν ἰδιαιτέρα μας πατρίδα ἀγάπη, δὲν ἀποξενωνόμεθα τῆς κατὰ σάρκα καταγωγῆς μας, δὲν ἐπιλανθανόμεθα τῆς ἱστορίας μας καὶ τοῦ προορισμοῦ τοῦ Ἔθνους μας, φρονοῦντες, ὅτι τὸ νὰ εἶνε κάποιος Ἕλληνας δὲν σημαίνει ὅτι μισεῖ τʼ ἄλλα ἔθνη, ἀλλʼ ὅτι ἐθνισμὸς καὶ διεθνισμός, τὰ δύο αὐτὰ ρεύματα τῆς ζωῆς, μποροῦν ἁρμονικῶς νὰ ρέουν καὶ νὰ συνυπάρχουν εἰς τὴν καρδίαν τοῦ πιστοῦ. Διότι, ὅπως λέγει ὁ κορυφαῖος τῶν νεωτέρων Ἑλλήνων θεολόγων ἀοίδιμος Ἀνδροῦτσος, «ἡ σύνδεσις τῆς Ὀρθοδοξίας μετὰ τοῦ Ἐθνισμοῦ οὐ μόνον δὲν ἀναιρεῖ τὸν καθόλου καὶ ὑπερεθνῆ χαρακτῆρα τοῦ χριστιανισμοῦ, τὸν περιεπόμενον ὑπὸ τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ τοὐναντίον εἶνε καὶ περιφανὲς αὐτοῦ γνώρισμα, δεικνύουσα ὅτι ὁ χριστιανισμὸς παρὰ τὸν ὑπερεθνῆ αὐτοῦ τύπον συνάπτεται οὕτως ἐσωτερικῶς μετὰ τοὺ ἐθνικοῦ βίου τῶν λαῶν ἑκάστων, ὥστε δημιουργοῦνται ἴδιοι τύποι διακρινόμενοι μὲν ἀλλήλων διατηροῦντες ὅμως ἀλώβητον τὴν ἑνιαίαν τῆς Ὀρθοδοξίας οὐσίαν» (Ἰδὲ Καινὴ Διδαχή, Τόμος Β΄ Ἀθῆναι 1920, σελ. 305).

Μὲ τέτοιο πατριάρχη καὶ ἐπισκόπους φανταστῆτε
τί διάβρωσι θὰ ὑποστῇ ὁ ἀπόδημος Ἑλληνισμός

Συνεπῶς, κύριοι, δὲν παρίσταται ἀνάγκη νʼ ἀρνηθοῦμε τὴν πατρίδα μας γιὰ νὰ γίνωμε κήρυκες τῆς οἰκουμενικότητος τοῦ κ. Ἀθηναγόρα, εἰς τὴν ὁποία ἡ Ἑλλὰς ὡς Ἔθνος θὰ ὑποστῇ τελείαν ἐξάτμισι ὑπὲρ τῆς μεγάλης πατρίδος, τῆς Τουρκίας!
Μὲ ἀρχιεπισκόπους καὶ ἐπισκόπους κάπως ἔτσι κατηχουμένους ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μπορεῖτε νὰ φαντασθῆτε ποιά διάβρωσι θὰ ὑποστῇ ὁ ἀπόδημος Ἑλληνισμός, ὁ ὁποῖος καὶ ἔξωθεν ἔχει τὰς ἀφορμὰς γιὰ τὴν μείωσι καὶ κατάψυξι τῶν πατριωτικῶν του συναισθημάτων;

Κακο ενας λυκος να υποδυεται το προβατο· μα το χειροτερο ειναι, οταν ενας ποιμενας των προ­βατων γινεται λυκος! Τετοιοι λυκοι ειναι οι ποιμενες εκεινοι που οχι «δια της θυρας, αλλα αλλαχοθεν» (Ιω. 10,1-2) εισερχονται εις την αυλη των προβατων. 2. Οικουμενιστες ψευτοεπισκοποι εν δρασει!

Κακο ενας λυκος να υποδυεται το προβατο·

μα το χειροτερο εινε, οταν ενας ποιμενας των προ­βατων γινεται λυκος!

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«…Κακὸ ἕνας λύκος νὰ ὑποδύεται τὸ πρόβατο· μὰ τὸ χειρότερο εἶνε, ὅταν ἕνας ποιμένας τῶν προ­βάτων γίνεται λύκος! Τέτοιοι λύκοι εἶ­νε οἱ ποιμένες ἐ­κεῖνοι ποὺ ὄχι «διὰ τῆς θύρας» (Ἰω. 10,1-2) ἀλ­λὰ μὲ ποικίλα ἄτιμα μέσα κατώρθωσαν νὰ καταλάβουν ἀξιώματα στὴν ἐκκλησία καὶ τὴν πο­λιτεία. Κάνεις τὸ λύκο βοσκὸ καὶ περιμένεις προ­κοπή; Βοσκοὶ λύκοι! αὐτοὶ κατὰ τὸν ἀπόστο­λο Παῦλο εἶνε οἱ φοβερώτεροι ἐχθροὶ τῆς Ἐκ­κλη­σίας, δὲν «φείδονται τοῦ ποιμνίου» (Πράξ. 20,29). Ὁ Δαυῒδ τοὺς ζωγραφίζει (βλ. Ψαλμ. 9,26-33) καὶ πα­ρακα­λεῖ τὸ Θεὸ νὰ προστατεύῃ τοὺς φτωχοὺς ἀπ᾽ αὐ­τούς· «Ἀνάστηθι, Κύριε ὁ Θεός, …μὴ ἐπι­λάθῃ τῶν πενή­των» (ἔ.ἀ. 9,33). Ἡ ἀθεόφοβη ἀριστο­κρατία εἶνε ὁ μεγάλος κίνδυνος μιᾶς χώρας, γιὰ τὴν ὁ­ποία ὁ προφήτης θὰ ἔλεγε· «Οἱ ἄρ­χον­­­τες αὐ­τῆς ἐν μέ­σῳ αὐτῆς ὡς λύκοι ἁρπάζον­τες ἁρπά­γματα τοῦ ἐκ­χέαι αἷμα, ὅπως πλε­ονεξίᾳ πλεονεκτῶσι» (Ἰεζ. 22,27).
Ὅλες αὐτὲς τὶς ἀδικίες, τὶς δημόσιες προσ­­βολὲς τοῦ ἠθικοῦ νόμου, πρέπει νὰ τὶς καυτη­ριάζουν οἱ κήρυκες τοῦ Θεοῦ. Ἔχουν χρέος νὰ ἐ­λέγχουν τοὺς δρᾶστες τοῦ κακοῦ σύμφω­να μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου στὸν Τιμόθεο· «Τοὺς ἁμαρτάνοντας ἐνώπιον πάν­των ἔλεγχε, ἵνα καὶ οἱ λοιποὶ φόβον ἔχωσι» (Α΄ Τιμ. 5,20). Ἀκοῦτε; δὲν λέει «τὴν ἁμαρτίαν», λέει «τοὺς ἁμαρτάνοντας», αὐτοὺς ποὺ ἁρπάζουν τὰ πρόβατα».

2. Οικουμενιστες ψευτοεπισκοποι εν δρασει!

http://www.efenpress.gr/2019/07/blog-post_765.html

Πανελληνια αγανακτηση και αποστροφη

έχει προκαλέσει η ενέργεια και η στάση του νέου δεσπότη Λαρίσης κ. Ιερωνύμου,

καθώς και η συμμετοχή των δύο «εκλεκτών του» ιερέων, σε εκδηλώσεις των Ρόταρυ και της συναγωγής.

https://agonasax.blogspot.com/2019/07/blog-post_14.html

ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ ΤΟ «ΟΜΟΙΟΥΣΙΟΝ» ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ – ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

ΚΑΙ ΟΙ ΨΕΥΔΟΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΙ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ

Αγαπητοί,

Στον αιώνα μας, έχει και πάλι αναστατωθεί όλη η Εκκλησία. Αιτία; Ένας Πατριάρχης, κήρυξε τη βλάσφημη ιδέα ότι όλες οι «εκκλησίες» είναι κατ΄ ουσία ΟΜΟΙΕΣ μεταξύ τους, επιπλέον δε, ότι και όλες οι «Θρησκείες» είναι ΟΜΟΙΕΣ μεταξύ τους. Ναι μεν »διαφορετικοί οι δρόμοι» αλλά οδηγούν στον «Ένα παγκόσμιο θεό». Αν τώρα κάποιος αναγνώστης αγνοεί ή αμφιβάλει ή απιστεί με τις παραπάνω μαρτυρίες, καλά θα κάνει να ενημερωθεί α) για τη ψευδοσύνοδο του Βαρθολομαίου που έγινε τον Ιούνιο του 2016 στην Κρήτη.

Εκεί οι »προκαθήμενοι» 10 Εκκλησιών, ονόμασαν τις αιρέσεις και τις σχισματικές ομάδες του Π.Σ.Ε »εκκλησίες ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ με την Ορθόδοξη Εκκλησία ». Κατ’ ουσίαν στην ψευδοσύνοδο του Κολυμβαρίου υπερψηφίστηκε η βλάσφημη ιδέα ότι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία μας είναι κι αυτή «μία σχισματική εκκλησία ΟΜΟΙΑ με τις άλλες» (θεωρία των Κλάδων ή των σχισματικών εκκλησιών), και β) να ενημερωθεί για τις πράξεις του «αιρεσιάρχη πατριάρχη» που δίχως ίχνος ντροπής μοίρασε με τα χέρια του (αλλά και συνεχίζει να μοιράζει με τα χέρια των οπαδών του αρχιερέων) το Κοράνιο σε Μωαμεθανούς και το οποίο ονομάζει, άκουσον άκουσον: «Άγιο Κοράνιο»! Ιδού: «Τον Οκτώβριο του 2009 ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος βρισκόμενος στην Ατλάντα της Αμερικής, έκανε δώρο ένα Κοράνιο στον πρόεδρο της Coca Cola, το οποίο αποκάλεσε μάλιστα, «Άγιο Κοράνι» και ιερό βιβλίο «των αδελφών μας» των μουσουλμάνων. Στην ομιλία του είπε τα εξής: «Αξιότιμοι Μουχτάρ και Δάφνη Κεντ [ο μουσουλμάνος Πρόεδρος της Coca Cola και η σύζυγός του]…. Αγαπητέ φίλε Μουχτάρ… γνωρίζουμε πως οι ηρωικές προσπάθειες των γονιών σου χάριν των Εβραίων κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου δεν βασίζονταν σε κάποια θρησκευτική κοσμοαντίληψη αλλά στο σφαιρικό όραμα της αγάπης για όλους τους ανθρώπους και της αξίας κάθε ανθρώπινης ζωής….. Έχω ένα μικρό αναμνηστικό. Μικρό και σπουδαίο. Αναμνηστικό για την Δάφνη και τον Μουχτάρ. Αυτό είναι το Άγιο Κοράνιο. Το ιερό βιβλίο των μουσουλμάνων αδελφών μας».»[1].

Πράγματι ο άνθρωπος αυτός είναι ο μεγαλύτερος αιρετικός όλων των αιώνων! Και επειδή η παραπάνω γνώμη υπάρχει ευρέως διαδεδομένη στο διαδίκτυο καλόν είναι να πούμε κι αυτό: ότι ο άνθρωπος αυτός είναι τόσο διαφορετικός από τους αιρετικούς όλους των αιώνων που είναι κρίμα να τον συγκαταλέγουμε μαζί με αυτούς. Δήθεν ειρηνοποιός και κατ’ ουσίαν Πνευματομάχος και Αγιομάχος με το σφαιρικό όραμα «της αγάπης για όλους τους (διαφορετικούς) ανθρώπους», που αγωνιά και αγωνίζεται υπέρ «της (πράσινης) αξίας κάθε ανθρώπινης ζωής» μόνον με τα πρόσωπα που υπάρχουν στο Όραμα του Αγίου της Αποκαλύψεως μπορεί να συγκριθεί, δηλαδή με την εικόνα εκείνων των Θηρίων, του Ψευδοπροφήτη αλλά και του Αντίχριστου, δηλαδή δύο ιστορικών προσώπων που το σώμα τους θα είναι σίγουρα «Ομοούσιο με το δικό μας»!

Ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης, ο ακρίτας, μιλάει για τους «ειρηνοποιούς» της εποχής του Αρείου και λέγει: «Μερικοί, ποὺ συνεπάθουν τὰς ἰδέας τοῦ αἱρεσιάρχου, κρυπτοαρειανοί, προσεπάθουν δῆθεν νὰ συμβιβάσουν τὰ πράγματα καὶ οἱ ψευτὸ-εἰρηνοποιοὶ αὐτοὶ ἐπρότειναν, ὅπως εἰς τὴν λέξιν ΟΜΟΟΥΣΙΟΣ, οἱ ᾿Ορθόδοξοι δεχθοῦν καὶ προσθέσουν ἕνα καὶ μόνον γράμμα, τὸ ἰῶτα, διὰ νὰ γίνη ἡ λέξις ΟΜΟΙΟΥΣΙΟΣ, καὶ τότε οἱ ὀπαδοὶ τοῦ ᾿Αρείου θὰ ὑπέγραφον τὸ Σύμβολον καὶ θὰ ἐπήρχετο ἡ συμφιλίωσις, ἡ εἰρήνη. ᾿Αλλὰ οἱ᾿Ορθόδοξοι δὲν ἐδέχθησαν. Τὸ ἰῶτα δὲν προσετέθη», «Φῶς ἐκ φωτός, Θεὸς ἀληθινός, ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθείς, οὐ ποιηθείς, ὁμοούσιος τῷ Πατρί, δι οὗ τὰ πάντα ἐγένετο» [2].

Από το παρακάτω χωρίο του κατά Βαρθολομαίου «αγίου Κορανίου» κατανοούμε γιατί δίκαια λογίζεται ως ο «Πρώτος» των αιρετικών όλων των αιώνων. Ιδού τι συμπεριλαμβάνει ο Μωάμεθ στο Βιβλίο του: ««…Ο Ιησούς Χριστός, ο γιος της Μαριάμ, δεν είναι περισσότερο από Απόστολος του Αλλάχ, κι ο Λόγος Του προς τη Μαριάμ, κι ένα Πνεύμα απ’ Αυτόν (τον Αλλάχ). Πιστεύετε λοιπόν στον Αλλάχ και στους Αποστόλους Του και μη λέτε «[Αγία] Τριάδα». Παραιτηθείτε, θα είναι το καλύτερο για σας» (Σούρα 4 «ελ-Νισά», §171).» [1].

Αλήθεια, αν ζούσε σήμερα ο Καντιώτης, σήμερα που ορισμένοι αρχιερείς της Εκκλησίας μας λένε κατά λάθος το «πιστεύω» των αιρετικών παπικών την ώρα της Ορθόδοξης Θείας και Φρικτής Λειτουργίας, αλήθεια θα έλεγε: «᾿Αλλὰ οἱ ᾿Ορθόδοξοι – τότε – δὲν ἐδέχθησαν. Τὸ ἰῶτα δὲν προσετέθη. Τὸ Σύμβολον τῆς πίστεως ἔμεινενἀκέραιον καὶ μέχρι σήμερον ἀκούεται εἰς ὅλους ναοὺς τῆς ᾿Ορθοδοξίας ὅπως ἐξῆλθεν ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Μ.᾿Αθανασίου (;)»…

Αδελφοί, οι παραπάνω μαρτυρίες έχουν ιδιαίτερη αξία λόγω του ότι σήμερα η Εκκλησία μας η Ορθόδοξη εορτάζει το οικουμενικό γεγονός της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου που έγινε στη Χαλκηδόνα το έτος 451 μ.Χ. κατά του Μονοφυσιτισμού και του Αρχηγέτη της αιρέσεως αυτής που ήταν ένας απλός ιερέας της Κωνσταντινουπόλεως. «Ο Ευτυχής – ως γνωστόν – απέρριπτε την ασύγχυτη και άτρεπτη ένωση των φύσεων στο Χριστό, όπως περί αυτού είχε αποφανθεί η Γ΄ εν Εφέσω Οικουμενική Σύνοδος. Κατ’ αυτόν, το σώμα τού Κυρίου ήταν μεν ανθρώπινο, όχι όμως και ομοούσιο με το δικό μας, κάτι που θεωρούσε ανάρμοστο στη θεότητα τού Λόγου» [3].

Λόγω της εορτής καλόν είναι να πούμε λίγα λόγια για την ψευτο-ειρηνική στάση ζωής που έχει η Εκκλησία της Ελλάδος ΣΗΜΕΡΑ με τους αιρετικούς Μονοφυσίτες. Όπως γνωρίζουμε: «Το μεγαλύτερο μέρος των πιστών – τότε – υιοθέτησε τις αποφάσεις της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου και απεδοκίμασε τις απόψεις του Μονοφυσιτισμού. Ένα άλλο μέρος πιστών, οι οπαδοί του Μονοφυσιτισμού, δεν αναγνώρισαν αυτές τις αποφάσεις και απεκόπησαν από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτοί ονομάστηκαν Προχαλκηδόνιοι ή Αντιχαλκηδόνιοι.»[4]. Ας ακούσουμε όμως κι έπειτα ο καθένας στο κελί του ας επιχειρήσει με τη χάρη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού να απαντήσει στα παρακάτω ερωτήματα που σχετίζονται με την ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ ΑΡΑΜ ΤΟΥ Α΄ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ τη 27η Οκτωβρίου 2014. Ιδού: «Πολλοί πιστοί της τοπικής μας Εκκλησίας εξέφρασαν την έκπληξή τους και την εύλογη αγανάκτησή τους, όταν πληροφορήθηκαν από τα ΜΜΕ τον τρόπο, με τον οποίο ορισμένοι αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος υποδέχθηκαν τον «Πατριάρχη» των Αρμενίων Αράμ τον Α΄, ο οποίος επισκέφτηκε την χώρα μας, πριν από λίγες ημέρες. Κι’ αυτό διότι, όπως οι πάντες γνωρίζουν, οι Αρμένιοι ακολουθούν μέχρι σήμερα, εδώ και 15 αιώνες, την αρχαία αίρεση του Μονοφυσιτισμού… Παρ’ όλα αυτά ο Αρμένιος «Πατριάρχης» έγινε ενθουσιωδώς δεκτός από την εκκλησιαστική ηγεσία της χώρας μας, γεγονός το οποίο σκανδάλισε σφόδρα το Ορθόδοξο ποίμνιο της Εκκλησίας μας. Μητροπολίτης της Θράκης, την οποία επισκέφτηκε πρώτη ο κ. Αράμ, τον κατονόμασε σε επίσημη προσφώνησή του ως «Ορθόδοξο». Στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος ο Α΄ τον παρουσίασε ως «μίαν εκ των λαμπροτέρων και σπουδαιοτέρων ηγετικών εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων του 21ου αιώνος».Στην προσφώνησή του μεταξύ άλλων ανέφερε: «Έχομεν ανάγκην ανθρώπων του Υμετέρου διαμετρήματος και της ιδικής Σας πνευματικής και θεολογικής καταρτίσεως και εμβριθείας».

Πώς όμως είναι δυνατόν ένας αιρετικός, ο οποίος, ως ακολουθών και διδάσκων τις αιρετικές διδασκαλίας του Διοσκόρου και του Σεβήρου, φέρει και αυτός το ίδιο ανάθεμα, με το οποίο είναι αναθεματισμένοι και οι πνευματικοί του διδάσκαλοι και πατέρες, να αποτελεί «μίαν εκ των λαμπροτέρων και σπουδαιοτέρων ηγετικών εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων του 21ου αιώνος»; Και ποία ανάγκη μπορεί να έχει η Εκκλησία μας από έναν αιρετικό, που βρίσκεται στο σκότος της πλάνης και του ψεύδους; Μπορούμε επίσης να ομιλούμε περί πνευματικού διαμετρήματος και περί θεολογικής καταρτίσεως ενός ανδρός, ο οποίος ναυάγησε περί την πίστη και είναι άξιος πολλών θρήνων και δακρύων, έχει δε ανάγκη από τις προσευχές όλων μας, μήπως ο Θεός του ανοίξει τα μάτια της ψυχής του και έρθει σε αίσθηση της πλάνης του και μετανοήσει; Εάν η Εκκλησία έχει ανάγκη από τον κ. Αράμ τον Α΄, τότε κατά συνεπή ακολουθία έχει ανάγκη και από τον Διόσκορο και τον Σεβήρο, τους οποίους η Εκκλησία αναθεμάτισε. Και αν έχει ανάγκη από όλους αυτούς, τότε σίγουρα δεν θα πρέπει να έχει ανάγκη από τους αγίους Πατέρες των αγίων Οικουμενικών Συνόδων, οι οποίοι πλανήθηκαν και κακώς τους αναθεμάτισαν.»[4].

Στο σημείο αυτό ας ρίξουμε ξανά μια ματιά στις τελευταίες επτά λέξεις του κειμένου που έχουν ευθεία σχέση με τους αγίους Πατέρες των αγίων Οικουμενικών Συνόδων για να δούμε ότι αυτές κρύβουν μια ακόμη πρωτο-βλασφημία του «Πρώτου» της Κακοδοξίας, του παναιρετικού Βαρθολομαίου, ο οποίος προ καιρού (16-2-1998) είχε πει προς τους αιρετικούς ψευδοειρηνοποιούς και ψευδοαρχιερείς οπαδούς του: «Ἡ μετάνοια ἡμῶν διὰ τὸπαρελθὸν εἶναι ἀπαραίτητος. Δὲν πρέπει νὰ σπαταλήσωμεν τὸν χρόνον εἰς ἀναζήτησιν εὐθυνῶν. Οἱκληροδοτήσαντες εἰς ἡμᾶς τὴν διάσπασιν προπάτορες ἡμῶν ὑπῆρξαν ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶεὑρίσκονται ἤδη εἰς χείρας τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. Αἰτούμεθα ὑπὲρ αὐτῶν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ὀφείλομενἐνώπιον αὐτοῦ, ὅπως ἐπανορθώσωμεν τὰ σφάλματα ἐκείνων» [4].

Επίλογος παρηγορητικός στην θλιμμένη καρδιά μας λόγω του ότι οι αρχιερείς μας σήμερα, δείχνουν εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Βαρθολομαίου, π.χ. Θεόκλητος Φλωρίνης ο μνημονεύσας δις τον σχισματικό επικεφαλή της Ουκρανικής «Εκκλησίας», αποτελεί η παρακάτω πρόταση του Πρωτοπρεσβύτερου Θεόδωρου Ζήση:«Θλίβεται κανείς και σπαράσσει μέχρι βαθέων, αναλογιζόμενος και μόνο την πατριαρχική ρήση, που θεωρεί τους Αγίους Πατέρες, οι οποίοι αγωνίσθηκαν εναντίον του Πάπα ως θύματα του Διαβόλου και αξίους της συγχωρήσεως και του ελέους του Θεού. Αν όμως, ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης και πλείστοι άλλοι πολέμιοι των αιρέσεων του Παπισμού, είναι όργανα και θύματα του Διαβόλου, πρέπει να τους διαγράψουμε από τις δέλτους των Αγίων, να καταργήσουμε τις εορτές και τις ακολουθίες, και αντί να επικαλούμεθα τις πρεσβείες και την βοήθειά τους, να τους κάνουμε μνημόσυνα και τρισάγια, για να τους συγχωρήσει ο Θεός.»[5].

Αδελφοί, όπως έλεγε η αγία Σοφία της Κλεισούρας, «Ο Θεός να ελεά μας», αμήν.

Δημήτριος Β. Εμμανουήλ, Ιεροψάλτης

Πτολεμαΐδα 14-7-2019

Εορτή οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτη και μνήμη της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ Π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

Η ανθρώπινη ψυχή διψά την αλήθεια. Είνε έμφυτος η δίψα αυτή, είνε βαθειά ριζωμένη μέσα μας. Είνε τόσο βαθειά, ώστε ο άνθρωπος ζητά και έρευνα για να βρη την αλήθεια, παραμερίζει όλες τις φυσικές και επιτακτικές ανάγκες, που έχει το σώμα, λησμονεί την τροφή, τον ύπνο, την ξεκούρασι, και άυπνος πιέζει τον εαυτό του, εντείνει τις διανοητικές του δυνάμεις, αγωνίζεται να πλησίαση, να κατάκτηση την αλήθεια. Και όταν την βρη ή νομίση ότι την βρήκε, ω τότε ποίος μπορεί να περιγράψη την χαρά του! Σαν άλλος Αρχιμήδης, γεμάτος χαρά, είνε έτοιμος και αυτός να φωνάξη, «Εύρηκα, εύρηκα!».

Αλλά η αλήθεια, όπως λέγει ένα αρχαίο ρητό, είνε «δυσθήρατος», δηλαδή δύσκολα ανακαλύπτεται και συλλαμβάνεται.

Η φωλεά της είνε κτισμένη εις το πανύψηλον Όρος της αρετής. Ποιος μπορεί να τ' ανεβή; Εμπόδια φράσσουν την άνοδόν του, πυκνή ομίχλη σκεπάζει πολλές φορές τους πρόποδας του Όρους. Αυτοχειροτόνητοι οδηγοί παραπλανούν τους ερευνητάς. Τα μονοπάτια είνε πολλά και η μυστική οδός, που οδηγεί εις την κορυφήν της αλήθειας είνε κρυμμένη από πολλούς. Γι' αυτό όταν ο άνθρωπος μόνος του έρευνα να λύση τα ύψιστα προβλήματα περί Θεού, περί ανθρώπου, περί άλλης ζωής πέραν του τάφου, έπεσε και πέφτει σε λαβύρινθο από αλληλοσυγκρουόμενες γνώμες, θεωρίες και υποθέσεις, ώστε, εκείνος που μελέτα την ιστορία της φιλοσοφίας αναγκάζεται πολλές φορές να συμφωνήση με την γνώμην εκείνου του σοφού ο οποίος είπε, ότι η ιστορία της φιλοσοφίας δεν είνε τίποτε άλλο παρά ιστορία των πλανών του ανθρωπίνου πνεύματος. Και εάν ακόμη παραδεχθούμε ότι από την κοπιαστική αύτη έρευνα βρίσκει ο άνθρωπος κάτι, αυτό το κάτι το μεγαλοποιεί τόσο πολύ, ώστε ενώ όπως λέγει ο Νεύτων, αυτό που βρήκε είνε ένα κοχύλι αλιευμένο από τον αχανή της αληθείας ωκεανό, ο υπερήφανος άνθρωπος το θεωρεί, ότι είνε ολόκληρη η αλήθεια που θα σαρώση όλα τα ψεύδη. Αλλά δεν περνά πολύς χρόνος και νέα θεωρία, υποστηριζόμενη από άλλους, έρχεται να ενταφίαση την προηγουμένη. Αλλά και αυτή η νέα θεωρία μετά από λίγο θα γίνη παλαιά. Αφού λάμψη ως προσωρινό μετέωρο εις τον ορίζοντα των ιδεών, θα ενταφιασθή αδόξως κάτω από τα ερείπια των ανθρωπίνων θεωριών, οι δε οπαδοί της Ύλης και της Πυρρωνικής φιλοσοφίας, που αμφιβάλλουν εάν υπάρχη αλήθεια και εάν είνε δυνατόν να ευρεθή αλήθεια, θα είνε έτοιμοι με το στόμα ενός Ποντίου Πιλάτου να κινήσουν χλευαστικά το κεφάλι τους και να επαναλάβουν την ερώτησι «Τι εστίν αλήθεια; (Ιωάν. 18,38).

«Τι εστίν αλήθεια;». Εις το ερώτημα αυτό της ανθρωπότητος ήλθε ν' απαντήση ο Ιησούς Χριστός. Κατά την ώρα της δίκης Του δεν απήντησε στον Πιλάτο, διά τον λόγον που Εκείνος γνωρίζει, απήντησε όμως πολλές φορές στην ζωή Του.
Απήντησε ο Ιησούς με τα θαύματά του, διά τα οποία ζωηράν εικόνα μάς δίδουν οι ευαγγελισταί. Απήντησε με την διδασκαλίαν Του, η οποία παρ' όλα τα πλήγματα των ψευδοφιλοσόφων και των ψευδοεπιστημόνων εξακολουθεί να λάμπη ως ο ήλιος και να ελκύη ολονέν και ζωηρότερον από γενεάς εις γενεάν το ενδιαφέρον των ευγενών ψυχών.

Απήντησε με την αγίαν Του ζωήν, ζωήν άφθαστου αγιότητος, εμπρός εις την οποίαν αποκαλύπτονται και οι εχθροί Του, οι σταυρωτοί Του. Και δι' αυτό ο Ιησούς, που έχει συνείδησιν της μοναδικής Του αποστολής εις τον κόσμον, γνωρίζει από πού έρχεται και πού πηγαίνει. Είνε Θεός άμα και άνθρωπος, Θεάνθρωπος, απευθύνεται εις όλους όσους διψούν την αλήθειαν και λέγει, χωρίς να υπάρχη κίνδυνος να τον διάψευση κανείς- «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ» (Ιωάν. 14,6).

Νέοι! Όσοι, αναζητούντες την πηγήν, αντί αυτής ευρήκατε ρεύματα θεωριών, ρυάκια ιδεολογικώς ακάθαρτα, όπου υπάρχουν τα νοσογόνα του ψεύδους μικρόβια· όσοι, αντί να πίνετε το κρυστάλλινο νερό της αλήθειας, πίνετε το δηλητήριον που σας προσφέρει η σημερινή έκφυλος κοινωνία και το οποίον εις την αρχήν σας φαίνεται ως εύγευστον ποτόν άλλ' εις το τέλος εγκλείει τον θάνατον, όσοι έχετε δοκιμάσει την απογοήτευσιν, διότι με τα χάπια που σας έδωσαν οι άνθρωποι δεν ευρήκατε καμμίαν εσωτερικήν γαλήνην, καμμίαν λύσιν εις τα αγωνιώδη της ψυχής ερωτήματα, παραμερίσατε τα εμπόδια και πλησιάσατε. Ιδού η πηγή, ο Χριστός! Αυτός είνε ο δρόμος, που πρέπει όλοι να ακολουθήσωμεν. Αυτός είνε η αλήθεια, που πρέπει να ακούσωμεν η ζωή που αξίζει να ζήσωμεν. Έξω από τον Ιησούν και την αγίαν Του Εκκλησίαν δεν υπάρχει σωτηρία.

Το μικρό αυτό φυλλάδιον ένα και μοναδικόν σκοπόν έχει. Να προσφέρη ένα μικρό ποτήρι νερού, από το αθάνατο εκείνο Νερό της αληθείας, που έφερε εις τον κόσμον ο Ιησούς Χριστός. Και μία ακόμη ψυχή νέου εάν πρόκειται να δροσισθή από τα ζωογόνα νάματα του Χριστού και να αισθανθή ότι διά κάτι ανώτερον εγεννήθη εις τον κόσμον αυτόν, ο σκοπός της εκδόσεως του φυλλαδίου θα έχη επιτύχει. Διότι αυτός που κερδίζει μίαν ψυχήν νέου υπέρ της Αληθείας, κερδίζει μίαν μάχην διά μίαν καλυτέραν ζωήν αύριον.

†Επίσκοπος Αυγουστίνος

(φυλλάδιο «Η Αλήθεια», Κοζάνη, φ. 1/12-3-1944)

Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Του μακαριστού Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη

ΕΙΠΑΜΕ, αγαπητοί μου, χθες ότι η Ορθοδοξία μας είνε η αρχαιότερη από όλους.

2. Άλλα είνε και η πληρέστερη απ' όλες τις λεγόμενες εκκλησίες, η μόνη πλήρης Εκκλησία. Έχει όλα τα στοιχεία που απαρτίζουν το γνήσιο του Χριστιανισμού. Δεν της λείπει τίποτε. Ό,τι έχουν οι άλλοι, το ‘χουμε κ' εμείς, και μάλιστα καθαρώτερο και αγνότερο, γιατί είνε από την πηγή. Το Ευαγγέλιο π.χ. έχουν εκείνοι, το Ευαγγέλιο κ' εμείς. Μήπως γράφει περισσότερα το δικό τους, που δεν τα γράφει το δικό μας; Τα ίδια «γράμματα» έχουμε.

Και όχι μόνο δε μας λείπει τίποτε, αλλ' επί πλέον εμείς έχουμε κ εκείνα που αυτοί δεν έχουν. Αυτοί τα έχασαν, είνε φτωχότεροι. Έχασαν πολλά, κι άφησαν ν' ανακατευτή με το χρυσάφι σκουριά. Η Ορθοδοξία είνε χρυσάφι καθαρό, θησαυρός ακέραιος. Δεν του λείπει τίποτε απ' ό,τι παρέδωσαν οι πρώτοι Χριστιανοί. Θα φέρω μερικά παραδείγματα.

• Εμείς έχουμε τις εικόνες, αυτοί δεν έχουν. Κι όταν τους ρωτάς γιατί δεν έχετε, σου απαντούν, Δε γινόμαστε ειδωλολάτρες, δεν προσκυνάμε είδωλα, μόνο το Θεό προσκυνάμε... Επ' αυτού έχουμε να τους πούμε τα εξής. Κάνετε λάθος. Οι ορθόδοξοι δεν λατρεύουμε τις εικόνες. Οι εικόνες είνε τα βιβλία του λαού. Εκείνος που δεν ξέρει γράμματα, ή ξέρει μεν αλλά λησμονεί, βλέπει την εικόνα και διδάσκεται. Άλλωστε ένα πρόσωπο που αγαπούμε θέλουμε να το βλέπουμε, κι αν είνε μακριά ή πέθανε, του κάνουμε μια φωτογραφία, την κορνιζώνουμε, την κρεμάμε στο γραφείο ή στο σπίτι, και χαιρόμαστε να το βλέπουμε. Εάν λοιπόν στολίζουμε σπίτια και γραφεία με εικόνες, πολύ περισσότερο τους ναούς. Στους προτεστάντες, που σαν νέοι εικονομάχοι αποστρέφονται τις εικόνες, λέμε. Ξεκρεμάστε σεις από τα σπίτια σας τις εικόνες των γονέων σας, και τότε κ' εμείς θα ξεκρεμάσουμε από την εκκλησία μας τις ιερές εικόνες. Οι εικόνες στόλιζαν πάντα και θα στολίζουν τους ναούς της Ορθοδοξίας. Δεν τις λατρεύουμε, τους αποδίδουμε τιμητική προσκύνησι. Ασπαζόμεθα όχι τα ξύλα και τα χρώματα αλλά τα ιερά πρόσωπα που εικονίζουν, αν ζούσαν ανάμεσά μας, θα πέφταμε στα πόδια τους και θα τα φιλούσαμε. Όπως εκείνος που αγαπά ασπάζεται τη φωτογραφία του αγαπημένου συγγενούς του, έτσι κ' εμείς φιλούμε τις εικόνες του Χριστού και των αγίων.

• Έχουμε λοιπόν εικόνες, και γι' αυτό η Ορθόδοξος Εκκλησία είνε πληρέστερη από τη δική τους «εκκλησία», που είνε γυμνή. Έχουμε επίσης επτά μυστήρια, που έχουν ιδρυθή από το Χριστό και τους αποστόλους. Είνε οι επτά κολώνες, στις οποίες στηρίζεται το οικοδόμημα του Χριστιανισμού. Η πρώτη είνε το βάπτισμα. Η δευτέρα το χρίσμα ή άγιο μύρο. Η τρίτη η θεία κοινωνία. Η τετάρτη η μετάνοια και εξομολόγησις. Η πέμπτη ο γάμος. Η έκτη η ιερωσύνη. Και η εβδόμη το ευχέλαιο. Οι προτεστάντες τελούν μόνο ένα βάπτισμα και μια κοινωνία, αλλ' όχι όπως τα τελούσε η πρώτη Εκκλησία. Άλλα μυστήρια δεν αναγνωρίζουν. Εξομολόγησι δεν έχουν. Πού εξομολογούνται; Ιερωσύνη δεν έχουν. Που είνε οι αρχιερείς και οι ιερείς τους; Δεν μας χρειάζονται, λένε. Ναι, αλλά την εποχή των αποστόλων υπήρχαν επίσκοποι και ιερείς και διάκονοι. Επίσκοποι δεν ήταν ο Τίτος και ο Τιμόθεος, στους οποίους γράφει ο Παύλος; Πρεσβύτεροι δεν ήταν εκείνοι που κάλεσε ο Παύλος στη Μίλητο και τους έδωσε τις τελευταίες του συμβουλές; Για τους ιερείς και τους επισκόπους είπε ο Χριστός, «Λάβετε Πνεύμα Άγιον· αν τινών αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς» (Ίω. 20,22). Αυτοί είνε οι αντιπρόσωποί του επί της γης. Έχουν λάβει ειδική χάρι να διδάσκουν, να λειτουργούν και να κυβερνούν τις ψυχές. Είνε άγγελοι Κυρίου παντοκράτορος. Γι' αυτό ένας άγιος είπε. Αν δω στο δρόμο ένα παπά και έναν άγγελο, θα προσκυνήσω πρώτα τον παπά και μετά τον άγγελο, διότι ο άγγελος δεν έχει την εξουσία να συγχωρή αμαρτίες, ενώ ο παπάς την έχει.

• Στην Ορθόδοξο Εκκλησία έχουμε ακόμη ύμνους, που οι προτεστάντες δεν έχουν. Αυτοί έχουν μερικά τραγουδάκια, που ψάλλουν όλοι μαζί, αλλ' αυτά δεν συγκρίνονται με την ποίησι της υμνολογίας μας (τροπάρια, απολυτίκια και άλλους ύμνους). Καμμιά θρησκεία δεν έχει τους ύμνους της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Είνε μοναδικοί. Πού άλλου μπορεί ν' ακούση κανείς το «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», ή το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου», ή το «Τη υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια», ή το «Δεύτε πάντα τα έθνη, γνώτε του φρικτού μυστηρίου την δύναμιν», ή τα Εγκώμια του Επιταφίου «Η ζωή εν τάφω» και «Αι γενεαί πάσαι», ή το «Άξιον εστί» ή το «Των αγίων Πατέρων ο χορός»; Τέτοιους ύμνους έχει μόνο η Εκκλησία μας, είνε μοναδικά κειμήλια που την στολίζουν.

Αυτά δεν μπορεί κανείς από τους ξένους σοφούς και επιστήμονες να τα δημιουργήση. Ούτε εικόνες, ούτε μυστήρια, ούτε εκκλησιαστικούς ύμνους έχει η λατρεία των προτεσταντών, η αίθουσά τους μοιάζει μάλλον με σχολείο.

3. Είδαμε ότι η Ορθοδοξία είνε η αρχική και η πλήρης Εκκλησία. Είνε, ακόμη, η πιο ένδοξη. Ποιος ρήτορας ή συγγραφέας ή ποιητής θα μπορέση να περιγράψη τη δόξα της; Δικές της είνε οι επτά Οικουμενικές Σύνοδοι. Νίκαια, Κωνσταντινούπολις, Έφεσος είνε πόλεις της Ανατολής, στις οποίες συγκροτήθηκαν οι Σύνοδοι αυτές και καθώρισαν με τον φωτισμό του αγίου Πνεύματος δόγματα και κανόνες, τι να πιστεύουμε και πώς να ζούμε. Σ' αυτήν ανήκουν οι μάρτυρες. Τα χώματά της είνε βαμμένα με το αίμα εκατομμυρίων μαρτύρων. Οι άγιοί της τιμώνται σε κάθε τόπο, ο άγιος Δημήτριος στη Θεσσαλονίκη, ο άγιος Σπυρίδων στην Κύπρο, ο άγιος Πολύκαρπος στη Σμύρνη, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην Κωνσταντινούπολη ο άγιος Βασίλειος στην Καισάρεια... Ο κατάλογος των αγίων της είνε ατελείωτος.

Η Ορθοδοξία είνε η Εκκλησία των ηρώων και των μαρτύρων. Αυτή πάλεψε εναντίον τυράννων και αυτοκρατόρων. Αυτή νίκησε τους αιρετικούς, παλαιοτέρους και νεωτέρους. Αυτή αγωνίστηκε περισσότερο από κάθε άλλον στο έργο του ευαγγελισμού, για να διαδοθή και επικρατήση το Ευαγγέλιο. Είνε δοξασμένη και ζηλευτή η Ορθόδοξος Ανατολική Εκκλησία, το αναγνωρίζουν και οι εχθροί της.

Αλλά για μας τους Έλληνες η Ορθόδοξος Εκκλησία έχει κ' ένα άλλο ιδιαίτερο θέλγητρο, που μας συγκινεί και μας κάνει να την αγαπούμε και γι' αυτό. Όπως παραδέχονται όλοι οι ιστορικοί, αυτή έσωσε την Ελληνική φυλή. Χωρίς Ορθοδοξία Ελληνικό γένος δεν θα υπήρχε σήμερα. Αυτή σαν γλυκειά μάνα παρηγορούσε τους Έλληνες 400 ολόκληρα χρόνια μέσ' στο μαύρο σκοτάδι της δουλείας των Τούρκων. Αυτή ίδρυσε τα κρυφά σχολειά, όπου σεβάσμιοι ρασοφόροι δίδασκαν τα σκλαβόπουλα «γράμματα - σπουδάγματα, του Θεού τα πράματα». Αυτή διέθετε τα μοναστήρια της ως άσυλα των καταδιωκομένων. Αυτή έσωσε κείμενα, γλώσσα, ιστορία, μνημεία, ήθη και έθιμα, όλα τα τιμαλφή μας. Γι' αυτό (ονομάστηκε κιβωτός του γένους. Όπως η κιβωτός του παλαιού κόσμου έσωσε το Νώε και την οικογένειά του απ' τον κατακλυσμό, έτσι η Εκκλησία μας, η νέα κιβωτός, σώζει την Ελλάδα απ' τον αφανισμό. Γι' αυτό ένας ποιητής μας, ο Κρυστάλλης, έγραψε, «Θρησκεία! γλυκειά μάνα», συ χύνεις «βαθειά μας, στην ψυχή, γλυκές χρυσές ελπίδες!».

* * *

Αυτή, αγαπητοί μου, είνε η Ορθοδοξία μας.

Αρχαία, αφού άρχισε την ημέρα της Πεντηκοστής και συνεχίζει. Πλήρης, δεν της λείπει τίποτε. Δεν μπορείς να πής. Φεύγω, γιατί βρήκα κάπου άλλου κάτι που αυτή δεν έχει. Προσφέρει όλα όσα απαιτούνται για την σωτηρία μας. Και ένδοξη όσο καμμιά άλλη θρησκεία.

Αυτήν κληρονόμησε η πατρίδα μας. Το σπουδαιότερο που μας άφησαν οι πατέρες μας δεν είνε τα χωράφια, τα σπίτια, τα χρήματα, είνε η Ορθόδοξος πίστις. Αυτή είνε ο θησαυρός ο ανεκτίμητος. Κράτα λοιπόν καλά το θησαυρό αυτόν.

«Κράτει ο έχεις, ίνα μηδείς λάβει τον στέφανόν σου» (Άπ. 3,11). Κλείσε τ' αυτιά σου στους εχθρούς. Μείνε πιστός στην Εκκλησία που βαπτίσθηκες, προτίμησε θάνατο μάλλον παρά να χάσης την Ορθόδοξο ομολογία. Λέγε σ' ανθρώπους και δαίμονες. Ορθόδοξος γεννήθηκα -Ορθόδοξος θα πεθάνω. Έχω ρίξει την άγκυρά μου εδώ και κανένα κύμα δεν με παρασύρει από το λιμάνι της Ορθοδοξίας.

Όσο για τους άλλους που είνε έξω από τη μάνδρα της Ορθοδοξίας, εμείς δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε, και αυτοί, και όλοι οι άλλοι που βρίσκονται μακριά, να επιστρέψουν στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Είθε ο Κύριος να ευδοκήση ώστε να παύσουν αιρέσεις και σχίσματα, να ενωθούν όλοι στην Ορθοδοξία, να γίνη ο κόσμος «μία ποίμνη εις ποιμήν» (Ίω. 10,16), προς δόξαν του Πατρός και του Υιού και του αγίου Πνεύματος, αμήν.

† Επίσκοπος Αυγουστίνος

Β' μέρος ομιλίας που έγινε στον Ι. ναό Άγ. Γεωργίου Ν. Μυλοτόπου - Γιαννιτσών την 5-4-1942. Δακτυλογραφημένη καταγραφή της εποχής. Διαίρεσις και σύντμησις 21-2-2010.

Ο Χρυσός κανόνας Του μακαριστού Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου

Ο ΧΡΥΣΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣΤου μακαριστού Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου 

«Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» (Λουκ. 6,31)

ΣΤΗΝ εποχή μας, αγαπητοί μου, γίνεται κήρυγμα, χωλαίνουμε όμως στην εφαρμογή. Εάν από τα χίλια λόγια που ακούμε, εφαρμόζαμε ένα, θα ήμασταν ευτυχείς. Με την ελπίδα λοιπόν ότι τα λόγια μου θα βρουν κάποια απήχησι, παρακαλώ να προσέξετε.
 

* * *

 
Η Εκκλησία, αγαπητοί μου, είνε θυσιαστήριο - κέντρο λατρείας, αλλά είνε και σχολείο. Και όπως ένα σχολείο έχει δάσκαλο, μαθητάς, έδρα, βιβλία, διδαχή, έτσι και εδώ.

Στο ουράνιο σχολείο της Εκκλησίας δάσκαλος δεν είνε ένας φιλόσοφος όπως ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης ή κάποιος άλλος από αυτούς που γέννησε η γη, δάσκαλος είνε το Πνεύμα το άγιο, που φώτισε τους αλιείς της Γαλιλαίας, και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, που είπε: Σεις να μη ονομασθήτε διδάσκαλοι και καθηγηταί, ένας είνε ο διδάσκαλος και ο καθηγητής σας, ο Χριστός (βλ. Ματθ. 23,8-10).
 

Στο σχολείο τής Εκκλησίας μαθηταί είνε όλοι, και το μικρό παιδί κι ο ασπρομάλλης γέρος, και ο άντρας και η γυναίκα, κι ο αγράμματος κι ο επιστήμων. Κανείς δεν αποκλείεται, όλοι όσοι πιστεύουν εγγράφονται στα μητρώα.
 

Το σχολείο αυτό έχει έδρα. Έδρα υψωμένη πάνω από τη γη, όπου ανέβηκε ο ίδιος ο Χριστός, είνε ο σταυρός. Από εκεί ο θείος Διδάσκαλος δίδαξε τα πιο μεγάλα μαθήματα.
 

Στο σχολείο τής Εκκλησίας βιβλίο είνε το Ευαγγέλιο, η αγία Γραφή. Όπως είπε ο ίδιος ο Χριστός, «Ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι» (Ματθ. 24,35, Λουκ. 21,33). Όλα μπορεί ν' αλλάξουν και να γίνουν άνω - κάτω, ένα θα μείνη - να είστε βέβαιοι, τα λόγια του Χριστού - το Ευαγγέλιο. Αυτό πάνω από τα ερείπια του κόσμου σαν φάρος αιώνιος θα φωτίζη με τα διδάγματά του.
 

Απ' όλα τα διδάγματα του Χριστού, το πιο μεγάλο, εκείνο που παίρνει τον άνθρωπο και τον κάνει όμοιο με το Θεό, είνε αυτό που ακούσαμε σήμερα. Ποιο; Αγαπάτε τη γυναίκα σας, τα παιδιά σας, τους συγγενείς, τους φίλους, τους συμπατριώτες, το δάσκαλο, τον ιερέα, τα λουλούδια, τα άστρα. Μη σταματάτε όμως εκεί. Αυτά είνε εύκολα. Προχωρήστε πιο πέρα, «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών» (Λουκ. 6,35). Ω λόγια ουράνια, που όταν τα αισθανθή ο κόσμος η γη αύτη θα γίνη παράδεισος!
 

Αλλ’ αυτά τα λόγια του Χριστού είνε «άλγεβρα». Όπως είνε δύσκολο σ' ένα μαθητή του δημοτικού να καταλάβη άλγεβρα και τριγωνομετρία, έτσι είνε σήμερα δύσκολο στη γενεά μας, την ποτισμένη με μίσος, να δεχθή το μεγάλο τούτο δίδαγμα. Γι' αυτό αφήνω την «άλγεβρα» και έρχομαι στο «αλφαβητάριο». Όπως ο δάσκαλος παίρνει το χεράκι του μικρού παιδιού και το μαθαίνει να γράψη το άλφα, έτσι κ' εγώ θα είμαι ευτυχής αν σάς διδάξω το «άλφα». Έχουμε ανάγκη από «αλφαβητάριο». Για την ώρα λοιπόν αφήστε το «αγαπάτε τους εχθρούς υμών» να το εφαρμόσουν άγιοι, κ' εμείς εδώ ας αρχίσουμε από το «άλφα».
 

Ποιο είνε το «άλφα»; Το ακούσατε. Είνε λίγα λόγια, σαν μια συνταγή. Αν μάθουμε το «άλφα», μετά θα προχωρήσουμε στο «βήτα», στο «γάμμα»..., θα φθάσουμε και στο «ωμέγα», σ' Εκείνον που είνε το Άλφα και το Ωμέγα, όπως λέει η Αποκάλυψις (1,8. 21,6. 22,13). Ποιο είνε λοιπόν το άλφα; Ακούστε το. «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» (Λουκ. 6,31). Είνε ένας φυσικός νόμος, χαραγμένος στα βάθη τής ανθρώπινης καρδιάς. Τι σημαίνει;  Ας το αναλύσουμε.

* * *

Όλοι, αγαπητοί μου, κάτι έχουν δικό τους. Μην πη κανείς ότι δεν έχει τίποτα. Ακόμα και ο πιο φτωχός κατέχει ωρισμένα αγαθά, έχει δε την αξίωσι αυτά να τα σέβεται ο άλλος. Τρία είνε τα σπουδαιότερα αγαθά μας.

•    Το πρώτο, το μικρότερο, είνε η περιουσία.
Όταν λέω περιουσία δεν εννοώ αυτά που έχουν φτειάξει οι μεγαλοκαρχαρίες. Με το Ευαγγέλιο μεγάλη περιουσία δεν κάνεις. Αν πιστεύης και εφαρμόζης το Ευαγγέλιο, ο Κύριος θα σου δώση «τον άρτον τον επιούσιον» (Ματθ. 6,11). Όταν λέω περιουσία, εννοώ εκείνα που δημιουργεί κανείς με τον τίμιο ιδρώτα του. Το ευαγγέλιο λοιπόν λέει να ρωτήσης τον εαυτό σου. Αυτό που σκέπτεσαι να κάνης στον άλλο, θέλεις να σου το κάνη κ' εκείνος; Θέλεις ο άλλος να σου πάρη το πορτοφόλι, να μη σου πληρώνη το μεροδούλι σου, να σε αδική; Θέλεις στο εστιατόριο να σου βάλουν χαλασμένο φαγητό, στο φαρμακείο και σου δώσουν νοθευμένο φάρμακο; Θέλεις ο άλλος να βάλη φωτιά να κάψη το μαγαζί σου ή το σπίτι σου, να πάη στο κτήμα σου και να ξερριζώση τα δέντρα, να πάη στο κοπάδι σου και να τυφλώση τα πρόβατα, να σου κάνη ζημιά; Δεν θέλεις. Ε, όπως εσύ δεν θέλεις να σε ζημιώση ο άλλος υλικώς, έτσι κ' εσύ δεν πρέπει να τον ζημιώσης. «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως».

•    Παραπάνω όμως από το χρήμα είνε η ζωή και η υγεία. Είνε τα μάτια που βλέπεις, τα αυτιά που ακούς, η καρδιά που χτυπάει. Τι μεγάλο πράγμα η ζωή και η υγεία σου! Γι' αυτό έχεις την αξίωσι οι άλλοι να τη σέβωνται. Όπως λοιπόν δεν θέλεις ο άλλος να σε βλάψη σ' αυτά (να πάρη μαχαίρι να σε πληγώση, να σ' αφήση ανάπηρο, ή να ρίξη φαρμάκι στο φαγητό σου, ή να σου μεταδώση την ασθένειά του κ.λπ.), έτσι κ' εσύ να σεβαστής τη ζωή και την υγεία των άλλων,«καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως».

•    Αλλά για μας τους Έλληνες που κατοικούμε στα βράχια αυτά — δεν ξέρω για τα άλλα έθνη— πάνω κι από την περιουσία, πάνω κι από τη ζωή και την υγεία, παραπάνω απ' όλα, είνε η τιμή, η υπόληψις. Όταν ήμουν ιεροκήρυκας περιώδευα κάποτε στα βουνά της Πίνδου. Είχαν εκεί πανηγύρι του αγίου Γεωργίου. Βρέθηκα λοιπόν σε μια καλύβα τσοπάνηδων και κάθησα μαζί τους στο τραπέζι. Και τι λέτε ότι εύχονταν ο ένας τον άλλο, «χρόνια πολλά»; Μου έκανε εντύπωσι, δεν έλεγαν ούτε «χρόνια πολλά» ούτε «να πληθύνουν τα ζώα - τα πρόβατα», αλλά «Να χαίρεσαι την τιμή - την υπόληψί σου»! Αυτό είνε πράγματι το μεγαλύτερο αγαθό. Θέλεις η υπόληψί σου, η τιμή του σπιτιού σου να είνε υψηλά. Λοιπόν σε ρωτώ, θέλεις ο άλλος να πηγαίνη από σπίτι σε σπίτι και να σε κατηγορή; Θέλεις στο δικαστήριο να παλαμίση το Ευαγγέλιο και, ενώ είσαι αθώος, να πη ότι είσαι ένοχος; Θέλεις, την ώρα που λείπεις, να τρυπώση στο σπίτι σου και να ατιμάση τη γυναίκα σου, την αδελφή σου, το κορίτσι σου; Όχι, όχι. Όπως λοιπόν εσύ δεν τα θέλεις αυτά, έτσι κ' εσύ να σέβεσαι την τιμή του άλλου. «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως».

Αλλά, αδελφοί μου, δεν έχει μόνο αρνητική πλευρά ο φυσικός αυτός νόμος, έχει και θετική, σαν νόμισμα με δυο όψεις. Δεν θέλεις ο άλλος να σου κάνη το κακό, θέλεις να σου κάνη το καλό. Πεινάς; θέλεις να σου δώση ψωμί. Διψάς; θέλεις να σου δώση νερό. Άρρωστος είσαι; θέλεις να σε επισκεφθή. Πέθανε ο πατέρας σου; θέλεις να έρθη να σε παρηγορήση. Δεν έχεις δουλειά; θέλεις να σε βοηθήση να βρης. Σε αδικούν; θέλεις να σε υπερασπισθή. Έσφαλες; θέλεις να σε συχωρέση. Το ίδιο λοιπόν κάνε κ' εσύ σ' αυτόν.

* * *

Αδελφοί μου, τελείωσα. Αυτό ήταν το «άλφα». Και το συμπέρασμα; Κάθε φορά που πρόκειται να κάνουμε κάτι, να ερωτούμε την καρδιά μας: Αυτό που θα κάνω στον άλλο θέλω να μου κάνη κι αυτός; Κι αν η καρδιά λέη ναι, να το κάνουμε, αν λέη όχι, να μην το κάνουμε.

Στον κόσμο όμως βασιλεύει αδικία. Τι πρέπει να γίνη; Ένας βασιλιάς έβλεπε ότι το κράτος του διαλύεται. Κάλεσε τους σοφούς. Με τόσους νόμους που έχουμε, λέει, βασιλεύει η παρανομία.

Τούς σβήνω όλους, και δώστε μου ένα μόνο νόμο, που να μπορή να εφαρμόζεται παντού. Έψαξαν τα βιβλία, έστυψαν τα μυαλά τους, δεν βρήκαν ένα νόμο που να λύνη όλα τα προβλήματα. Επί τέλους άνοιξαν το Ευαγγέλιο και βρήκαν, «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως». Διέταξε αμέσως και κρέμασαν παντού πινακίδες - ταμπέλλες με το ρητό αυτό.

Ευτυχισμένο το σπίτι, η κοινωνία, η ανθρωπότης που θέλει να κυβερνηθή με το νόμο αυτό. Αν μπορούσα θα πήγαινα εκεί που συνεδριάζουν τα Ηνωμένα Έθνη να τους πω: Έθνη και λαοί•,«καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως». Εάν όλοι, δεξιοί - αριστεροί, άσπροι - μαύροι -κίτρινοι, εφαρμόσουμε τα λόγια αυτά του Χριστού, τότε θα έχουμε ειρήνη, διαφορετικά....

Εύχομαι, αυτό το άλφα του Ευαγγελίου, να εφαρμόσουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι, για να έχουμε την ευλογία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εις αιώνας αιώνων, αμήν.

† Επίσκοπος Αυγουστίνος

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία, η οποία έγινε στον ί. ναό Αγ. Βασιλείου Πειραιώς την 2-10-1960. Καταγραφή και σύντμησις 4-10-2009. Την ομιλία αυτή μπορείτε να την ακούσετε χωρίς περικοπές στο οε! 15αΑ της σειράς «ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ» (πληροφορίες στο τηλέφωνο 23850-28868)

Πατέρας Αυγουστίνος Καντιώτης: Ο Αρχιμανδρίτης που κατά την κατοχή στην Κοζάνη έτρεφε με τα συσσίτιά του 8.000 ψυχές

Την μαύρη περίοδο της Κατοχής, η πόλη της Κοζάνης λιμοκτονούσε. Ως άγγελος εξ ουρανού εμφανίστηκε ένας αρχιμανδρίτης που οργάνωσε συσσίτια τα οποία έφτασαν να τρέφουν 8000 ψυχές! Το όνομά του: Αυγουστίνος Καντιώτης.

Προχθές, ήταν η ημέρα που πριν από επτά χρόνια εκοιμήθη. Δημοσιεύουμε λοιπόν σήμερα, ως μνημόσυνο και πράξη ευγνωμοσύνης προς αυτόν, ιδιόχειρες επιστολές του Αγίου Γέροντος Παϊσίου στις οποίες εγκωμιάζει την Π. Αυγουστίνο.

Μέσα από τις επιστολές του Αγίου, που θα διαβάσουμε σήμερα, θα δούμε ότι:
● Εκφράζει τον μεγάλο του σεβασμό προς τον Πατέρα Αυγουστίνο Καντιώτη και τον αποκαλεί «Νέο Χρυσόστομο» της Εκκλησίας!
● Δηλώνει ότι στηρίζει πάνω σ’ αυτόν τις ελπίδες του για την ανόρθωση της Εκκλησίας από την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκεται!
● Γράφει ότι επιτελεί «θεάρεστο έργο» και δηλώνει πρόθυμος να τον υπηρετήσει κι ο ίδιος!
● Ζητάει τη βοήθειά του για να αντιμετωπίσει αιρετικούς!
● Τον αποκαλεί «Πατέρα» με κεφαλαίο πι.
● Μοιράζει και διαφημίζει τα βιβλία του!

Οι ιδιόχειρες επιστολές του Γέροντος Παϊσίου θα δουν σήμερα, για πρώτη φορά, το φως της δημοσιότητας.